Człowiek ze szkoły – pożegnanie Siostry Dyrektor

Człowiek ze szkoły – pożegnanie Siostry Dyrektor

CZŁOWIEK ZE SZKOŁY,
czyli pożegnanie Siostry Dyrektor

Gdy na Salę wchodzi Siostra Amata, wszyscy stoją. Chwilę później zaczyna się część artystyczna.
Do uszu wszystkich dochodzi głos Aleksandry Łabeńskiej, siedzącej na scenie.

W Nazarecie
Ludzkie drogi Bóg ze sobą plecie
Różnych ludzi spotkasz w Nazarecie
W Nazarecie na Harcerskiej.

Na scenie pojawiają się Elliot Lis, Małgorzata Piotrowska i Elżbieta Filipiak. Witają „wszystkich sympatyków niezapomnianych chwil w Nazarecie”… Tak, to z całą pewnością będzie niezapomniana chwila. Pożegnanie Siostry Amaty, Człowieka ze szkoły! Człowieka, który jest z nami dzień w dzień od sześciu lat.
Następuje krótki opis „Naszego Człowieka”, „istoty pozornie niepozornej”, która „pod względem wzrostu pasowałaby do podstawówki, z jej twórczością i kreatywnością mogliby konkurować nasi pomysłowi gimnazjaliści… Pracowitością i sumiennością zasługuje na miano wzorowego licealisty…”

Znam ludzi z kamienia,
Co będą wiecznie trwać
Znam ludzi z papieru,
Co rzucają się na wiatr

To głos Małgorzaty Marzęckiej rozchodzi się po sali. Dzisiaj szczególnie ważne są ostatnie wersy „Łatwopalnych” Maryli Rodowicz:

Świat między wierszami
Największy ukrył skarb
Wiesz – w to miejsce czasami
Odchodzi któryś z nas
Odchodzi któryś z nas
Odchodzi któryś z nas

Małgorzata Piotrowska po tej piosence zauważa, że „Wprawdzie przed nami kilka wspólnych dni, ale nie chcemy żeby nasza wdzięczność i ta chwila pożegnania, zagubiły się pośród ocen, świadectw, nagród…. i perspektywy wakacji”.
Elliot dodaje, że „wszystko się gdzieś kończy, upływa niecierpliwy czas”, a my pragniemy pokazać piękno szkolnych lat, które Siostra Amata spędziła w kaliskim Nazarecie.
Przedstawienie musi trwać… i trwa. Na scenie pojawiają się kolejne osoby. Daniel Czepiński recytuje wiersz, Joanna Michurska śpiewa na melodię „Cichosza” G. Turnaua.

Po cichu, po dzwonku, po cichu
Siedzę sobie na angielskim i słucham,
I piszę, i czytam…

Gdy na lekcji spokojnie,
Gdy na lekcji cicho – sza,
Poznasz simple, Past Perfect – podstawy inglisza

Gdy na lekcji nie drzemiesz,
Czy to jesień czy zima,
Wchodzisz raźno do klasy, a tu uczniów ni ma.

Po cichu, na angielskim po cichu
Siedzę grzecznie i słuchać się staram,
Tureckie kazania….

Gdy na lekcji nie gadasz
I nie niszczysz swej ławki
Poznasz części mowy i poznasz przydawki.
Kiedy robisz ćwiczenia
I się radzisz słownika.
Nie straszna ci pisownia ani gramatyka.

Gdy na lekcji spokojnie,
I nikt z uczniów nie gada
Wtedy siostra Dyrektor cuda opowiada…

Kolejny warty zwrócenia uwagi punkt programu to rap napisanych przez uczniów klasy III Gimnazjum specjalnie na tę okazję.

Była raz sobie Amata siostra
co nigdy dla nas nie była ostra
Nie strzelała uwagami, rozkazami, nakazami,
pochwałami
Dyrektorką została
I nam zawsze pomagała

Na jej głowę spadło obowiązków wiele
Tak jak na księdza w naszym kościele
Próbowała nas wychować
I od złego uchować

6 lat nauczała, pracowała, rozważała
Boisko zrobiła
I w kotłowni rozpaliła
Sala Gimnastyczna stoi
Polówek się każdy boi
A nazaretek brak
I idzie sobie szpak!
Yo!

Ponownie kilka zdań, kilka ciepłych słów i kolejna piosenka. Tym razem jest to „Pogoda ducha” Hanny Banaszak w wykonaniu Joanny Michurskiej. Kolejny wiersz i lekko zmieniona piosenka „Ale to już było” w wykonaniu Małgorzaty Piotrowskiej. Kolejne zadania…
I oto nadchodzi wyczekiwana chwila. Na scenie pojawia się nazaretańskiej sławy Doda – Joanna Kłopotek ze swoim przebojem „Szansa”

Jesteś w tym miejscu, gdzie człowiek na ziemi już dosięga ludzkich serc
Czasem zapytasz, nie zawsze rozumiesz, dlaczego właśnie ty.
Gdy sił czasem braknie, to wyjrzyj przez okno, by zatęsknić jeszcze raz.
Zobaczysz te lata z nami spędzone, docenisz co zabrał Ci czas

Szansę znów dostałaś,
Którą dał Ci Bóg.
Więc nie martw się,
Uśmiechnij się,
Nie jest tak źle,
Problemy są, lecz łaskę masz, by rozwiązać je,
Więc nie martw się,
Uśmiechnij się,
Nie jest tak źle,
Nie tylko Ty odczuwasz lęk, by znów ruszyć w świat
Więc nie martw się,
Uśmiechnij się,
I doceń to, że żyjesz wśród nas,
Gdzie każdy dzień jest na ok,
Więc nie martw się

W pracy problemy, Szef nie docenia i czasami brak Ci sił,
Uczniowie znów jęczą, kadra się żali, dobra mina do złej gry,
Choć masz tu przyjaciół tak bardzo oddanych, ze szkoły nie możesz wyjść,
Już dawno nie zjadłaś ciepłego obiadu, młodzież się po nocach śni.

Następnie przypomnienie, że uczeń ma zawsze rację i rada od uczniów właśnie. No i „Jedzie pociąg z daleka”… Nazaretański pociąg z daleka… :) A po pociągu… „Jadą wozy kolorowe” w wykonaniu Agnieszki Urbańskiej i Joanny Michurskiej. A na parkiecie wirujące pary…

Jadą wozy z Nazaretu taborami
jadą szlakiem bursztynowym wieczorami
może z liści spadających im powróży
wiatr kaliski wierny kompan ich podróży
zanim ślady wasze mgła mi pozasnuwa
odpowiedzcie mi uczniowie, jak tam u was jest

U nas wiele i niewiele bo w sam raz
u nas dwójki, piątek wiele, szóstek brakL
wywiadówki mamy w szkole, u nas dole i niedole
ale zawsze kolorowo jest wśród nas

Jadą wozy z Nazaretu taborami
ej, uczniowie, tak bym chciała zostać z wami
będę sobie mieszkać kątem gdzieś przy Wiśle
będę tęsknić kiedy o was znów pomyślę.
ciepłe słowa wam posyłać czasem będę
co mi dacie, żeby już nie było smutno mi?

Damy wiele i niewiele bo w sam raz
damy radość i nadzieję, wspomnień blask
damy błękit, damy fiolet, damy dole i niedole
i na zawsze pozostaniesz pośród nas.

Nim pojadę z taborami na kraj świata
To co trudne i bolesne wiatr załata
Z chwil radosnych mej modlitwy bukiet złożę
za to wszystko podziękuję Tobie Boże
i pojadę z taborami w chmurne kraje
pamięć serca swoim uczniom podaruję dziś.

Weźcie wiele i niewiele bo w sam raz
Weźcie miłość i nadzieję, wiary blask
Weźcie dobro i trud wszelki, weźcie echo tej piosenki
nim odjadę z taborami w czarny las

W końcu czas na życzenia. Wiele ich jest, tak jak wiele jest kwiatów w koszu na środku Sali. Przybywało ich z każdą chwilą tego montażu poetycko-muzycznego. Każda róża ma doczepioną karteczkę, a na niej sentencję… wybraną specjalnie dla Siostry Dyrektor. Będzie Siostra miała co czytać w Warszawie ;)

Daniel Czepiński

Galeria