Aktualności
Maszyna ruszyła. Obawiałam się TEGO 1. września 2010, pewnie jak Ci, którzy pierwszy raz w tym roku szli do szkoły. Ja też czułam się tak, jakby to był pierwszy raz. Niby wszystko znane, a jednak NOWE. NOWE burzy schematy i otwiera możliwości zaistnienia przestrzeni, które wcześniej nie były osiągalne. NOWE zmienia perspektywę. To tak jak w górach, gdy wejdziesz wysoko i oto wita Cię widok, którego nie spodziewałeś się zobaczyć. NOWE ma swój urok – jest nieokiełznane, intrygujące i pełne niespodzianek. Możesz z nim walczyć albo współpracować, naginać się do niego lub kształtować je. Zastanawiam się jakie są tu siły i proporcje oddziaływań…
Z NOWYM trzeba się przecież nauczyć żyć.
Niech moje i Wasze NOWE będzie pełne Bożej łaski, światła i ciepła.
Wspierajmy się modlitwą.
Dnia 03-09-2010 in Aktualności W dniach 22.06 – 04.07. 2010 dzieci ze świetlicy socjoterapeutycznej ,,Nazaret ” wraz z opiekunami przebywały na obozie terapeutycznym w Łebie. Dwutygodniowy pobyt w ośrodku kolonijnym ,,Ania” był pełen atrakcji, wyjątkowo słonecznej pogody i radosnej atmosfery. Dzieci i młodzież miały okazję zobaczyć piękne okolice Słowińskiego Parku Narodowego. W programie kolonii nie zabrakło wielu wycieczek m.in. zwiedzania Parku Jurajskiego, rejsu statkiem po morzu, wyjazdu na Hel, zwiedzania Muzeum Rybołówstwa i Muzeum Obrony Wybrzeża. Wielką radością dla wszystkich była obserwacja karmienia fok, wyjście na ruchome wydmy, uczestnictwo w zabawach, konkursach i dyskotekach oraz zajęciach socjoterapeutycznych. Jedną z największych atrakcji była wycieczka do stadniny koni i oczywiście kąpiel w morzu : )
Szkoda tylko, że tak szybko mija to co piękne… pozostał w uszach szum morza i szanty:
„Pływał raz marynarz, który
Żywił się wyłącznie pieprzem,
Sypał pieprz do konfitury
I do zupy mlecznej.
.….Hej, tam, kolejkę nalej!…”
Galeria
1 września – ten dawny i ten obecny. Ktoś powie: zwykły dzień w roku. Ale czy aby na pewno taki zwykły? Nie tylko ze względu na historyczne tło dzień ten jest szczególny. Dla każdego ucznia to początek nowego roku szkolnego, dla niektórych zmiana otoczenia, nowi ludzie, nowe miejsce. Dla innych nowe wyzwania.
Nazaretański początek roku jest szczególny. Zwłaszcza tegoroczny.
Godzina dziewiąta. Kościół na Rogatce wypełniony przez dzieci, młodzież, nauczycieli i pracowników szkoły. Brzmi śpiew. Rozpoczyna się msza święta. To już tradycja, która w Szkołach Nazaretańskich trwa niezmiennie od lat. Rok szkolny rozpoczynamy wspólną modlitwą.
Sala gimnastyczna. Hymn. Później na scenę wkraczają uczniowie klasy II gimnazjum. W wakacje pod kierownictwem pani Magdaleny Chrystek przygotowali dla nas „Lekcję historii”.
Później następuje przywitanie przez delegacje rodziców i uczniów nowej Siostry Dyrektor. Ciepły uśmiech siostry Almy Alicji Pachuty jest znany uczniom Nazaretu. Dla wielu z nich była pierwszym nauczycielem, wychowawcą. Dziś czekają na Nią nowe wyzwania. I choć czasem może być jej trudno, to wierzymy, że pokona każdą przeszkodę. Dla Szkoły i uczniów, których, jak sama mówi, kocha. Pomoże Jej w tym owa miłość i pasja, która będzie na pewno inspiracją dla społeczności kaliskiego Nazaretu.
Następuje przedstawienie nowych nauczycieli i pracowników szkoły. Witane przed chwilą klasy IV oraz I gimnazjum i I liceum poznają swoich wychowawców. To koniec akademii. Uczniowie rozchodzą się do klas. Tam, w pierwszym dniu nowego roku szkolnego, witają się z wychowawcami.
Daniel Czepiński
Galeria
Informacje dla chórzystów i plany występów na najbliższe miesiące.
Dnia 23-07-2010 in Wydarzenia69 + 7 + 2 = kolonie
69 – wspaniałych kolonistów
7 – opiekuńczych opiekunek ;)
2 – niezawodnych kierowców.
Od 12 do 23 lipca na plaży w Chłapowie dominował kolor pomarańczowy. Koloniści z Nazaretu korzystali ze słońca, plaży, morskiej kąpieli. Nie zabrakło także ciekawych wycieczek i wielu innych atrakcji.
Relacja z kolonii:
- Koloniści w Wejherowie
- Chłapowo 2010
CZŁOWIEK ZE SZKOŁY,
czyli pożegnanie Siostry Dyrektor
Gdy na Salę wchodzi Siostra Amata, wszyscy stoją. Chwilę później zaczyna się część artystyczna.
Do uszu wszystkich dochodzi głos Aleksandry Łabeńskiej, siedzącej na scenie.
W Nazarecie
Ludzkie drogi Bóg ze sobą plecie
Różnych ludzi spotkasz w Nazarecie
W Nazarecie na Harcerskiej.
Na scenie pojawiają się Elliot Lis, Małgorzata Piotrowska i Elżbieta Filipiak. Witają „wszystkich sympatyków niezapomnianych chwil w Nazarecie”… Tak, to z całą pewnością będzie niezapomniana chwila. Pożegnanie Siostry Amaty, Człowieka ze szkoły! Człowieka, który jest z nami dzień w dzień od sześciu lat.
Następuje krótki opis „Naszego Człowieka”, „istoty pozornie niepozornej”, która „pod względem wzrostu pasowałaby do podstawówki, z jej twórczością i kreatywnością mogliby konkurować nasi pomysłowi gimnazjaliści… Pracowitością i sumiennością zasługuje na miano wzorowego licealisty…”
Znam ludzi z kamienia,
Co będą wiecznie trwać
Znam ludzi z papieru,
Co rzucają się na wiatr
To głos Małgorzaty Marzęckiej rozchodzi się po sali. Dzisiaj szczególnie ważne są ostatnie wersy „Łatwopalnych” Maryli Rodowicz:
Świat między wierszami
Największy ukrył skarb
Wiesz – w to miejsce czasami
Odchodzi któryś z nas
Odchodzi któryś z nas
Odchodzi któryś z nas
Małgorzata Piotrowska po tej piosence zauważa, że „Wprawdzie przed nami kilka wspólnych dni, ale nie chcemy żeby nasza wdzięczność i ta chwila pożegnania, zagubiły się pośród ocen, świadectw, nagród…. i perspektywy wakacji”.
Elliot dodaje, że „wszystko się gdzieś kończy, upływa niecierpliwy czas”, a my pragniemy pokazać piękno szkolnych lat, które Siostra Amata spędziła w kaliskim Nazarecie.
Przedstawienie musi trwać… i trwa. Na scenie pojawiają się kolejne osoby. Daniel Czepiński recytuje wiersz, Joanna Michurska śpiewa na melodię „Cichosza” G. Turnaua.
Po cichu, po dzwonku, po cichu
Siedzę sobie na angielskim i słucham,
I piszę, i czytam…
Gdy na lekcji spokojnie,
Gdy na lekcji cicho – sza,
Poznasz simple, Past Perfect – podstawy inglisza
Gdy na lekcji nie drzemiesz,
Czy to jesień czy zima,
Wchodzisz raźno do klasy, a tu uczniów ni ma.
Po cichu, na angielskim po cichu
Siedzę grzecznie i słuchać się staram,
Tureckie kazania….
Gdy na lekcji nie gadasz
I nie niszczysz swej ławki
Poznasz części mowy i poznasz przydawki.
Kiedy robisz ćwiczenia
I się radzisz słownika.
Nie straszna ci pisownia ani gramatyka.
Gdy na lekcji spokojnie,
I nikt z uczniów nie gada
Wtedy siostra Dyrektor cuda opowiada…
Kolejny warty zwrócenia uwagi punkt programu to rap napisanych przez uczniów klasy III Gimnazjum specjalnie na tę okazję.
Była raz sobie Amata siostra
co nigdy dla nas nie była ostra
Nie strzelała uwagami, rozkazami, nakazami,
pochwałami
Dyrektorką została
I nam zawsze pomagała
Na jej głowę spadło obowiązków wiele
Tak jak na księdza w naszym kościele
Próbowała nas wychować
I od złego uchować
6 lat nauczała, pracowała, rozważała
Boisko zrobiła
I w kotłowni rozpaliła
Sala Gimnastyczna stoi
Polówek się każdy boi
A nazaretek brak
I idzie sobie szpak!
Yo!
Ponownie kilka zdań, kilka ciepłych słów i kolejna piosenka. Tym razem jest to „Pogoda ducha” Hanny Banaszak w wykonaniu Joanny Michurskiej. Kolejny wiersz i lekko zmieniona piosenka „Ale to już było” w wykonaniu Małgorzaty Piotrowskiej. Kolejne zadania…
I oto nadchodzi wyczekiwana chwila. Na scenie pojawia się nazaretańskiej sławy Doda – Joanna Kłopotek ze swoim przebojem „Szansa”
Jesteś w tym miejscu, gdzie człowiek na ziemi już dosięga ludzkich serc
Czasem zapytasz, nie zawsze rozumiesz, dlaczego właśnie ty.
Gdy sił czasem braknie, to wyjrzyj przez okno, by zatęsknić jeszcze raz.
Zobaczysz te lata z nami spędzone, docenisz co zabrał Ci czas
Szansę znów dostałaś,
Którą dał Ci Bóg.
Więc nie martw się,
Uśmiechnij się,
Nie jest tak źle,
Problemy są, lecz łaskę masz, by rozwiązać je,
Więc nie martw się,
Uśmiechnij się,
Nie jest tak źle,
Nie tylko Ty odczuwasz lęk, by znów ruszyć w świat
Więc nie martw się,
Uśmiechnij się,
I doceń to, że żyjesz wśród nas,
Gdzie każdy dzień jest na ok,
Więc nie martw się
W pracy problemy, Szef nie docenia i czasami brak Ci sił,
Uczniowie znów jęczą, kadra się żali, dobra mina do złej gry,
Choć masz tu przyjaciół tak bardzo oddanych, ze szkoły nie możesz wyjść,
Już dawno nie zjadłaś ciepłego obiadu, młodzież się po nocach śni.
Następnie przypomnienie, że uczeń ma zawsze rację i rada od uczniów właśnie. No i „Jedzie pociąg z daleka”… Nazaretański pociąg z daleka… :) A po pociągu… „Jadą wozy kolorowe” w wykonaniu Agnieszki Urbańskiej i Joanny Michurskiej. A na parkiecie wirujące pary…
Jadą wozy z Nazaretu taborami
jadą szlakiem bursztynowym wieczorami
może z liści spadających im powróży
wiatr kaliski wierny kompan ich podróży
zanim ślady wasze mgła mi pozasnuwa
odpowiedzcie mi uczniowie, jak tam u was jest
U nas wiele i niewiele bo w sam raz
u nas dwójki, piątek wiele, szóstek brakL
wywiadówki mamy w szkole, u nas dole i niedole
ale zawsze kolorowo jest wśród nas
Jadą wozy z Nazaretu taborami
ej, uczniowie, tak bym chciała zostać z wami
będę sobie mieszkać kątem gdzieś przy Wiśle
będę tęsknić kiedy o was znów pomyślę.
ciepłe słowa wam posyłać czasem będę
co mi dacie, żeby już nie było smutno mi?
Damy wiele i niewiele bo w sam raz
damy radość i nadzieję, wspomnień blask
damy błękit, damy fiolet, damy dole i niedole
i na zawsze pozostaniesz pośród nas.
Nim pojadę z taborami na kraj świata
To co trudne i bolesne wiatr załata
Z chwil radosnych mej modlitwy bukiet złożę
za to wszystko podziękuję Tobie Boże
i pojadę z taborami w chmurne kraje
pamięć serca swoim uczniom podaruję dziś.
Weźcie wiele i niewiele bo w sam raz
Weźcie miłość i nadzieję, wiary blask
Weźcie dobro i trud wszelki, weźcie echo tej piosenki
nim odjadę z taborami w czarny las
W końcu czas na życzenia. Wiele ich jest, tak jak wiele jest kwiatów w koszu na środku Sali. Przybywało ich z każdą chwilą tego montażu poetycko-muzycznego. Każda róża ma doczepioną karteczkę, a na niej sentencję… wybraną specjalnie dla Siostry Dyrektor. Będzie Siostra miała co czytać w Warszawie ;)
Daniel Czepiński
Galeria
W załącznikach podajemy zestawy podręczników dla uczniów SP, G i LO na rok szkolny 2010/2011.
- podręczniki – klasa I SP
- podręczniki – klasa II SP
- podręczniki – klasa III SP
- podręczniki – klasa IV SP
- podręczniki – klasa V SP
- podręczniki – klasa VI SP
- podręczniki klasa I G
- podręczniki – klasa II G
- podręczniki klasa III G
- podręczniki – klasa I LO
- podręczniki – klasa II LO
- podręczniki – klasa III LO
Wyruszyliśmy 20 maja o godz. 300 nad ranem busem w stronę berlińskiego lotniska, skąd liniami Turkish Airlines dotarliśmy do Istambułu, a potem Gaziantep. W Gaziantep czekali już na nas gospodarze spotkania – nauczyciele ze szkoły tureckiej, którzy zabrali nas busem do KAHRAMANMARAS.
W piątek 21 maja spotkaliśmy się z delegacjami krajów biorących udział w programie: Rumunii, Łotwy, Grecji, Czech, Portugalii, Polski i Turcji, (delegacje tworzyli nauczycieli i uczniowie). Tego dnia odwiedziliśmy naszą szkołę partnerską, która znajduje się w pobliżu Kahramanmaras w małej górskiej wiosce. Trasa do szkoły okazała się niezwykle urokliwa – podziwialiśmy piękną panoramę Kahramanmaras, widzianą z górskiej drogi, która wiła się coraz wyżej i wyżej. Zachwycaliśmy się słonecznym ciepłym dniem i egzotyczną roślinnością. W szkole powitano nas bardzo serdecznie. Słowo powitalne i taniec turecki w wykonaniu uczniów szkoły, nadał bardzo miły charakter naszemu spotkaniu. Radosne pląsy połączyły wszystkich przybyłych. Zwiedziliśmy szkołę, poszczególne sale lekcyjne, zajrzeliśmy do podręczników, z których korzystają tureckie dzieci.
Turcja to kraj islamu – w każdym mieście górowały strzeliste minarety meczetów- słyszeliśmy donośne nawoływanie do modlitwy. Mieliśmy szczęście odwiedzić jeden z meczetów. Boso, kobiety z nakryciem na głowie weszliśmy cicho do wnętrza, gdzie wyznawcy islamu zanosili modlitwy. Jak na prawdziwych turystów przystało, wszędzie robiliśmy zdjęcia. Zachwycała nas egzotyka tego kraju, jego kultura, krajobrazy, niepowtarzalne piękno. Zwiedzaliśmy Kahramanmaras, jego urbanistykę z najstarszą zabudową, bazar, wzgórze zamkowe, z którego podziwialiśmy okazałą panoramę miasta. Wieczorem dzieci jechały do tureckich rodzin, gdzie były bardzo gościnnie przyjmowane. W sobotę 22 maja spędziliśmy dzień na łonie natury. Najpierw odwiedziliśmy Ogród Botaniczny, gdzie nastąpił punkt kulminacyjny Programu Comenius – uwieczniliśmy naszą współpracę sadząc 7 drzewek symbolizujących każdy z reprezentowanych krajów. Później przejechaliśmy na teren gdzie miał odbyć się piknik. Czekało nas zadanie kulinarne. Zastaliśmy przygotowane stanowiska z produktami potrzebnymi do narodowych dań. My przyrządziliśmy sałatkę wielowarzywną. Pogoda i nastroje nam dopisywały. Miło spędziliśmy czas, nie czuliśmy barier językowych ani narodowościowych.
Niedziela 23 maja, wybraliśmy się nad Morze Śródziemne. Jak się okazało mieliśmy do pokonania dosyć długą drogę, ale było warto. Powitał nas rwący wiatr i spienione fale rozległych wód o kolorze turkusu. Niektórzy korzystali z kąpieli i ciepłych promieni słonecznych, pozostali wybrali się do Mersin. W drodze powrotnej do Kahramanmaras podziwialiśmy pola uprawne, gaje oliwne, zbocza górskie porośnięte egzotyczna roślinnością: palmami, oleandrami, były też wielkie agawy, a nawet kaktusy.
Przed nami ostatni dzień pobytu w Turcji – poniedziałek 24 maja. Koordynatorzy grup spędzili całe dopołudnie bardzo pracowicie, pozostali trochę zwiedzali i robili zakupy. Chcieliśmy zachować w pamięci jak najdłużej wspomnienia z Turcji, kupując przedmioty z tym krajem związane.
Cały pobyt w Turcji przyniósł nam wiele wrażeń, serdecznych spotkań, bogatych doświadczeń i przeświadczenie, że wszędzie można spotkać dobrych ludzi.
Galeria
13 marca 15:30…to wydawało się tak odlegle! A jednak ten dzień nadszedł tak szybko. Dużo emocji, wiele radości, lęk, strach przed nieznanym, wspaniali ludzie, niesamowite przygody… tak w skrócie można określić nasz wyjazd do Anglii.
Relacja z wyjazdu i galeria – tutaj
Dnia 20-03-2010 in Wydarzenia13 marca 15:30…to wydawało się tak odlegle! A jednak ten dzień nadszedł tak szybko. Dużo emocji, wiele radości, lęk, strach przed nieznanym, wspaniali ludzie, niesamowite przygody… tak w skrócie można określić nasz wyjazd do Anglii.
Do Wakefield pojechało 5 osób z LO: Oskar Grabowski, Łukasz Grzybek, Małgorzata Marzęcka, Joanna Michurska i Natalia Olejnik oraz 5 osób z G: Samuel Jędrzejewski, Joanna Kłopotek, Małgorzata Piotrowska, Michał Sobański i Agnieszka Szczepaniak. Były z nami również s. Fides i s. Karen. Jednak ten wspaniały czas zawdzięczamy s.Karolinie, która wszystko zorganizowała.
Na początku było wiele stresu. Po kilku dniach cały strach minął! Nawiązaliśmy wiele przyjaźni podczas wycieczek i zajęć w szkole.
Podczas pobytu mieliśmy okazję zwiedzić York, Leeds, Beamish. Pracowaliśmy także w międzynarodowych grupach, tworząc projekty o różnych państwach. Uczestniczyliśmy w warsztatach takich jak bollywood dance, salsa, cheerleading, kuchnia hiszpańska, thai boxing, capuera i wielu innych.
Centrum naszego wyjazdu był International Festival of Talents. Zaprezentowaliśmy się wokalnie z wiązanką pieśni przygotowaną przez s. Karen. Złotą statuetkę zdobył Bułgar tańczący electric boogie. Głosowała tłumnie zgromadzona publiczność. Nazajutrz kupiliśmy tamtejszą gazetę, w której opublikowano relację z pokazu. W artykule znaleźliśmy tabelkę z punktami przyznanymi przez redaktorów gazety. I tu się zdziwiliśmy… przyznali nam 9/9 punktów! Odebraliśmy mnóstwo gratulacji.
Z żalem żegnaliśmy się z St. Wilfrid School – nikt nie chciał wyjeżdżać ze wspaniałej Anglii. Podczas zajęć w szkole i rozmów z naszymi ambasadorami podszkoliliśmy nasz język angielski. Chcielibyśmy jeszcze raz przeżyć ten czas!
Gosia Piotrowska
Galeria
